5 Bridges live! Review 1 - by Winston Arntz

YesFocus organiseerde op zaterdag 9 september weer de jaarlijkse fanmeeting waar de leden uitgenodigd worden om een gezellige middag met elkaar door te brengen en dat gebeurt sinds een paar jaar in het sfeervolle muziekcafe Wilhelmina in Eindhoven.

Deze keer konden we de Haarlemse band Five Bridges presenteren als extra ingredient op de voor overigens iedereen toegankelijke middag en daar kregen we geen spijt van. Bassist Martin Thoolen die ook lid is van YesFocus had eens gezegd dat hij in een nieuwe band aan het spelen was en dat het wellicht wel interessant zou kunnen zijn voor zo'n dergelijk evenement. Koe, horens en vatten! Na wat heen er weer ge-e-mail werd dat idee al snel als zeer haalbaar geacht en met de toezegging dat Five Bridges, de band dus, er speciaal een Yes medley voor zou gaan maken werd de verwachting er alleen maar leuker op. De band zou naast ook Genesis nummers overigens ook wat eigen werk laten horen.

Fast forward naar zaterdag 9 september. Ik loop rond 14:00 Cafe Wilhelmina binnen en zie de band al helemaal opgebouwd klaar staan voor de soundcheck en aan het instrumentarium alleen al zie ik hoopgevende dingen. Een Chris Squire Edition Rickenbacker basgitaar (dat wist ik natuurlijk al), flink wat keyboards en zelfs een steel gitaar! Vrijwel meteen knalde Five Bridges de Yes medley me om de oren en mijn mondhoeken raakten mijn beide oorlellen denk ik. Om Yes muziek te spelen heb je als muzikant wel wat kunde nodig. Ik bedoel, het is geen ZZ Top of Status Quo, met alle respect.

Na de soundcheck verliep de middag als gepland, bijkletsen met de aanwezigen en de live DVD '9012Live' van Yes zelf op het videoscherm. Dan is het ineens tijd voor Five Bridges om hun eerste set te spelen, die duurde zo'n 45 minuten en werd door zanger Piet Roelofsen plagerig ingeleid met de woorden "we zijn vereerd om op de Genesis fanclubdag te spelen" waarna de band zich vol overgave op 'Watcher Of The Skies' stortte. Ter plekke zag ik al wat kaken richting vloer zakken... Maar waar Piet dacht dat Genesis spelen op een Yes fanmiddag als vloeken in de kerk gezien zou worden kwam hij bedrogen uit want Yes en Genesis kunnen elkaar zeer goed 'verdragen'. De Genesis klassieker werd echt supergoed gespeeld en de toon was gezet, bewonderende blikken van het met elkaar bekende publiek raakten elkaar en dit kon niet meer stuk. Ook het navolgende eigen werk, twee nummers waarvan de tweede een heuse 'suite', bleef kwalitatief van hoog niveau. Veel breaks, uitgesponnen passages en stemmingwisselingen. Alle elementen waar een goede progressieve of symfonisische band zich van behoort te bedienen waren aanwezig. Omdat het hier om een eerste optreden in deze bezetting betrof waren er hier en daar wat kleine momenten van bijsturing maar dat viel niemand echt op. Wat vooral opviel was naast het goede spel ook de beleving van de heren musici; bassist Martin Thoolen werd één met zijn basgitaar en baspedalen, toetsenist Luke d'Araceno bleef geconcentreerd zijn brede geluidstapijten neerleggen en soleerde er af en toe fanatiek en origineel op los. Gitarist Enzo Gallo speelde zijn rol ook meer dan goed, met ogenschijnlijk achteloos gemak wisselde hij veel af met zijn Gibson en steel gitaar. Drummer Rob van der Linden (broer van) genoot van zijn vrijheid die een drummer in een progband heeft en zanger Piet Roelofsen stond zijn verhalen ook echt voor te dragen. Zijn stemgeluid kwam overigens wel erg dichtbij de jonge Peter Gabriel en wat wil je als band dan nog meer?

Na de indrukwekkende eerste set doken de bandleden zichtbaar opgelucht door het dankbare applaus even het publiek in of terras op om zich voor te bereiden op de klapper: de Yesmedley!

Toen het eindelijk weer zover was was er het tweede 'plaagstootje', weer een Genesis nummer maar wederom niet bepaald het minste; 'Firth Of Fifth'! Allemachtig! Met die machtige gitaarsolo? Reken maar! Five Bridges ging dus gewoon door met presteren en toen het eindelijk tijd werd voor het hoogtepunt ging iedereen er maar eens goed voor zitten/staan. Mensen die bekend zijn met het Yes repertoire uit de jaren 70 weten wat je als band moet kunnen en durven wanneer je nummers als 'And You And I', 'Yours Is No Disgrace', 'Close To The Edge' en 'Gates Of Delirium' verwerkt in een dergelijke medley. Naar eigen zeggen had de band er niet eens heel veel aan hoeven sleutelen en gezien het niveau van de muzikanten geloof ik dat zonder meer. Misschien was het wel iets te overmoedig toen aan het einde van 'Gates Of Delirium' het afsluitende 'Soon' gedeelte werd ingezet. Met Gallo's slidegitaarspel dat niets onderdeed voor dat van Steve Howe begon het meer dan goed maar ja, Jon Anderson is met name in dit gedeelte zo uniek dat je als zanger wel heel erg goed moet zijn wil je dat zonder kleerscheuren kunnen doen. Overschakelen naar de kopstem halverwege was geen goede keuze maar dat was het echt het enige minpuntje van de hele Yesmedley. In de andere fragementen redde Piet Roelofsen zich prima. Na het grote stuk volgde nog een minimedley met 'Heart Of The Sunrise en 'Würm' (uit 'Starship Trooper') en die deed niet onder voor de grotere. Na het overdonderende applaus besloot de band om nog maar eens 'Watcher Of The Skies' er uit te gooien en dat was een welkom extraatje. Toen Five Bridges moe maar voldaan van het podium stapte was het voor iedereen aanwezig allang duidelijk; van deze band gaan we meer horen en zien en waarschijnlijk ook buiten een fanclubdag om. Naar verluidt boetseert de band aan een demo en ik kan niet wachten tot die af is en in mijn CD speler geschoven kan worden. Five Bridges, onthou ze!

Watcher of the Skies-Daniel-Brendan Suite-Crypt-Day off

Firth of Fifth - Yesmedley 1: And You And I / Perpetual Change / Ritual / Yours Is No Disgrace / South Side Of The Sky / Close to the Edge / Roundabout / Gates Of Delirium

Yesmedley 2: Heart of the Sunrise-Starship Trooper (Würm)

(dit artikel verschijnt ook op www.lordsofmetal.nl)      

Back to High the Memory