Steve Howe Live & Acoustic 29/05/2005

by Bazbo

(click the flag for the English version)
"Geen gezeur," zei Billy door de telefoon. "Jij komt morgen wél naar Weert. Ik heb je op de gastenlijst laten zetten."
En dus ging ik die zondag 29 mei met de trein naar Weert. Billy ving me op bij het station. Hij had eerder die dag Steve Howe geïnterviewd voor L1 Radio, de Limburgse omroep.
De taxirit naar De Bosuil was levensgevaarlijk, de chauffeuse was eng en haar schreeuwende telefoontjes onderweg maakten dat we onszelf niet konden verstaan.
Véél te vroeg kwamen we in de concertzaal aan. Via de achterzijde dwongen we onszelf naar binnen. We stonden immers op de gastenlijst. Steve zat op het podium, druk bezig met zijn sound-check. We slopen naar de 'hangtafels' vlak voor het podium en namen plaats op een barkruk. Op het podium een gitarist en slechts twee gitaren.
De gitarist speelde en oefende een dwarsdoorsnede van zijn oeuvre, later die middag bleek het een goed voorproefje te zijn voor zijn concert. Hij sprak met de geluidsman en de man die het licht verzorgde. Verder was niemand betrokken bij de check. Hij klaagde over bepaalde spotlights, die weerkaatsten in zijn gitaarhals en hem verblindden. Er was iets mis met het geluid op het podium; hij stond zelf op, liep naar zijn rig en rommelde aan de achterzijde iets met de kabels. Steve Howe bleek een muzikant die alles het liefst zelf in handen houdt, zodat hij zeker weet dat het goed komt.
Ineens was hij weg. Tijd voor een biertje. En wat gekkigheid met Billy. En luisteren naar wat de geluidsman door de zaal heen draait. Het was Rich Wyman. De hele cd drie keer. Of leek dat maar zo?
En toen betrad Steve Howe opnieuw het podium. Pak 'm beet 150 à 200 paar handen klapten hem welkom.
Wat volgde was een prachtig concert. Twee keer drie kwartier en een schitterend overzicht van zijn solo werk en een enkele Yes-song. Opvallend was hoeveel stukken van 'The Steve Howe album', de tweede soloplaat, hij speelde. En alles perfect vertolkt. Hoewel, er was één nummer dat de mist inging. (Pffffft, welk nummer was dat ook weer? Ik weet het écht niet meer.)
De lengte (lees: de kortte) van de twee sets maakte dat de muziek niet verveelde. Vóór de pauze speelde hij alles op de Spaanse gitaar, ná de pauze kwamen ook de nylon snaren aan bod. Wat me bij blijft: fantastische vertolkingen van 'Australia' en 'To Be Over'.
Ook leuk was dat tussen de nummers het publiek vragen stelde. Vragen die de gitarist serieus beantwoordde. Toen er in de tweede set tussen twee stukken een stilte viel, stond ik op van mijn barkruk en riep: "Can i make a request?" Steve vroeg wat of ik wilde horen. Dat was niet moeilijk: 'Surface Tension'. Steve schrok, zei dat het een heel moeilijk stuk was, maar toch wilde proberen en daarna volgde één van de mooiste versies van het in mijn ogen mooiste Howe-solo-werk. Toen het afgelopen was, vertelde Steve dat hij nog iedere dag zijn eigen composities moet oefenen. Hij speelt niet alleen toonladders, maar vooral zijn eigen werk, omdat dat zo moeilijk is om te spelen.
Tegen het einde van het concert zei hij ineens dat hij een vraag had voor het publiek: "Wat is de titel van mijn vierde solo album?" Iemand riep 'Beginnings', maar ik kon mij niet bedwingen, stond opnieuw op van mijn kruk en schreeuwde: "'The Grand Scheme Of Things'!" Steve riep terug: "Yeah you, come over here!" Ik schrok me een ongeluk en liep naar voor het podium. Steve vertelde over zijn nieuwe DVD die nog moest verschijnen en gaf het eerste exemplaar aan mij! Ik pakte het van hem aan, was met stomheid geslagen en wilde hem de hand schudden. Steve gaf een stevige klap in mijn hand.... Wat gebeurde hier? Onwerkelijk liep ik terug naar mijn kruk.
Niet veel later beëindigde de meestergitarist zijn concert. Dat liet het publiek niet op zich zitten.
Een gedeelte van 'Close To The Edge' was de toegift. Een passend einde van een boeiend concert.
Ik zat nog altijd te trillen van ongeloof met de DVD in mijn handen. Enige tijd later verscheen Steve in het publiek en begaf hij zich naar de signeerstand. Dat liet ik niet op mij zitten. Steve signeerde mijn Remedy-cd 'Elements' en natuurlijk ook mijn gloednieuwe DVD. "To Baz. The Winner! from Steve Howe" staat erop. Toen ik Steve vertelde dat 'The Grand Scheme Of Things' de enige Steve Howe soloplaat is die ik NIET heb, lag hij helemaal in een deuk. Hij gaf me een aai door mijn haar en wilde graag met mij op de foto.
Steve Howe bleek een zeer vriendelijke man. Niet alleen maar de bloedserieuze muzikant die er alleen maar is voor de muziek en verder niets. De aandacht die hij zijn fans gaf was hartverwarmend.
Steve bedankt! Yesfocus bedankt! Billy bedankt!
Dit was een zondag om nooit te vergeten. Getuige de foto's.....
 
 
“Stop whining” Billy said to me on the phone, “You áre coming to Weert tomorrow, your name is on the guestlist”.
And so I jumped on the train to Weert on Sunday May 29th. Billy was meeting me at the station after he did an interview with Steve Howe earlier that day for L1 Radio, the broadcasting company of Limburg.
The taxiride to the venue De Bosuil was dangerous, the ladydriver was scary and her screaming phonecalls made us inaudible to each other.
Much too early we arrived at the venue which we entered thru a backdoor, no problem as our names were on the guestlist. Steve was busy with his soundcheck on stage. We sneaked to the tables in front of the stage and sat on the barstools. On stage a guitarist and only 2 guitars. The guitarist played and rehearsed a cross selection of his work and that was a nice preview of the concert later on. He was talking to the sound and light engineer, some lights were blinding him by reflecting from the guitar. There was also a sound problem on the stage but as a true perfectionist he got up and messed around a bit on his rig. Steve is a musician who wants to be in control so he knows everything is OK. Suddenly he was gone, time for a beer and fun with Billy. And listerning to what the soundguy was playing for us. It was Rich Wyman. The whole CD 3 times, or did it only seem that way?
Then Steve Howe came on stage again and about 150/200 pair of hands welcomed him. What followed was a beautiful concert. Two sets of 45 minutes for a nice compilation of his solowork and a Yes song or two. It striked me how much he did of ‘The Steve Howe Album’, his second album. And all songs were perfectly played except for one but I still don’t remember which one it was. The length (shortness) of the sets made that the music never got boring. Before the break he played everything on the Spanish guitar and after the break he switched to a nylonstringed guitar. ‘Australia’ and ‘To Be Over’ are still in my head.
A funny thing was that the audiende asked questions in between the songs and Steve seriously answered them. When a little gap fel in the second set I asked “Can I make a request?” and Steve asked what I would like to hear. That was not too difficult so I said ‘Surface Tension’. Steve seemed a bit startled, said that it was a very hard piece to do but he then played it beautifully, my favourite piece of work by Howe. After the song he told us that he still practises everyday, not only scales but also his own work as they are quite difficult to play.
Towards the end of the show he suddenly said to have a question for the audience. “What is the title of my 4th solo album?”. Someone said “Beginnings” and I couldn’t resist and yelled out “‘The Grand Scheme Of Things!’”
Steve yelled back “Yeah you, come over here!” I was startled and walked to the stage. Steve was telling us about the new DVD that was coming out and he handed the first copy to me! I took it in my hands, totally flabbergasted and wanted to shake his hand. Steve tapped me firmly with his hand, but what was going on here? I walked in surreality back to my seat.
Shortly after this the show by this guitar meastro was over but the audience didn’t want to it to be. A piece of ‘Close To The Edge’ was the encore, an appropiate ending to a fascinating concert. I still was shaking in disbelief, holding the DVD in my hand. A while later Steve appeared among the people and headed for the signingstand. I took my chance and so he signed my ‘Elements’ CD and of course also the new DVD. "To Baz. The Winner! From Steve Howe" I told Steve that 'The Grand Scheme Of Things' is the only album that I don’t have and he cracked up. He stroked my hair and then we took a picture together. He turned out to be an very friendly man, not only that serious musician that only cares for the music and nothing else. The attention he gave his fans was heartwarming. Thank you Steve! Thank you YesFocus! Thank you Billy!
This was a Sunday never to forget, see the pictures…