Impressions Yesconcert - Antwerpen |
| door Jan Marshall / foto's: Rob de Jong © YesFocus 2004 |
| Komend uit de V.S. is het voor mij altijd heel plezierig om in het gezelschap van mede YesFocusleden te zijn. Ik ben er van overtuigd dat YesFocusleden de meest hoffelijke Yesfans ter wereld zijn. Ik ben de tel kwijtgeraakt van het aantal Yesconcerten die ik heb bijgewoond . Ik herinner me nog dat Rick eens gekleed was in een prachtige zilverkleurige mantel die schitterde terwijl 10.000 Tenessee fans omgeven en gehynotiseerd werden door duizenden elektronische vogels van licht. Wat een geweldige herinnering! |
| Ook
nu voel me nog altijd bevoorrecht om een concert Yes mee te maken, waar
ze ook optreden. Dit concert vond plaats op 15 juni in de Koningin Elisabethzaal
in het centrum van Antwerpen. |
| Ik heb in de loop der jaren vaak goede zitplaatsen gehad bij concerten., maar deze in Antwerpen waren ongetwijfeld de beste tot nu toe! De zaal ademde de sfeer van een lieflijk opera theater met lichtelijk versleten goudkleurig fluweel beklede stoelen. Ik kon nauwelijks vermoeden dat de buitenste zitplaats rechts op de eerste rij langs het gangpad mijn geluksplaats zou zijn voor een heel bijzondere ervaring. Op het podium waren gigantische Roger Dean decoraties te zien. De "baldakijn" aan het plafond deed me denken aan een enorme octopus of aan handen de de band omarmden. Ricks talrijke keyboards waren omcirkeld door een zwart en wit opgeblazen soort tulband die rechtstreeks van Arabische edellieden leek te komen! |
 |
| Bij het begin van het concert konden we nog niet weten dat er zijdeachtige oranje vlammen uit de reusachtige ronde potten naar boven zouden komen rechts en links van het podium. Het deed me denken aan het Notekraker Suite ballet van Tschaikovsky. Het gaf een mooi en sfeervol effect. De decoratie links leek op een tropische hagedis en rechts waren vormen te zien de leken op 2 paar handen met witte handschoenen aan. |
Toen zachtjes refreinen van Stravinsky's Firebird Suite begonnen te weerklinken juichte en flloot iedereen van enthousiasme. Het publiek werd helemaal gek! |
Tijdens ‘Rhythm Of Love’ kwan Jon via de trap links de zaal in en liep langzaam en zingend door het middenpad. Hij werd belicht door een felle schijnwerper die hem trouw volgde. Hij straalde in het prachtige pak dat hij droeg waar heldere kleuren in verwerkt waren zoals in een kunstwerk van Jackson Pollard. Plotseling kwam het licht mijn kant op en Jon liep via het gangpad waarlangs ik zat weer naar het podium! Had ik even geluk! Hij schudde veel fans de hand. Ook ik stak toen m'n hand uit en Jon pakte hem beet! Ik voelde me als in een staat van nirvana zoveel indruk maakte dat op mij. Hij schudde daarna ook Wim's hand en liep verder de rij langs. Dol enthousiaste fans riepen, klapten en floten luid. Dit was nog maar het begin van grote momenten die zouden volgen. |
 |
| Steve was gekleed in een zwart t-shirt met zwarte broek. Alan droeg z'n gebruikelijke lange glitterende outfit , later ook z'n kilt. Chris zag er geweldig uit! In het begin droeg hij de lange Tuxedo achtige zwarte jas met slip, maar later zag hij er ook prachtig uit in een zijdeachtig wit shirt. Het deed me terugdenken aan de vroegere vlinder kostumes waar ik gek op was. Het had een plooi op de taille boven een zwarte broek. Hij moet erg gehecht zijn aan z'n "Peruvian" halsketting omdat hij deze al jaren draagt. Hij zag er magnifiek uit en leek zich gelukkig en blij te voelen. Rick was gekleed in een lange zilveren mantel. Z'n haar was korter dan tijdens de Henkes meeting vorig jaar in Rotterdam. Jon straalde gewoon onder die ultraviolette lichten! |
| Ook
Jon leek ongewoon blij en goed gehumeurd! Hij glimlachte zo vaak, dat
de kuiltjes in z'n wangen regelmatig zichtbaar waren! Er was niets te
bespeuren van eventuele vermoeidheid vanwege de lange tour. Chris vertelde
tijdens het akoestische gedeelte (na de pauze) over Japan en Rick speelde
ondeugend enkele oosterse tonen op de mini piano. Iedereen gniffelde! |
 |
Ik vind ‘Ritual’ een symfonisch werk bestaande uit verschillende thema's. Ik ben geen professioneel muzikant, maar ik vond de solo van Chris technisch perfect uitgevoerd. Hij is ongetwijfeld een van de beste bassisten ter wereld. Ik heb gewoon te weinig woorden om het hoge artistieke niveau van de bandleden te beschrijven! |
Paula, Kirsten en Ralf uit Berlijn en Mariëlle dansten op de muziek. Toen Yes ‘All good people’ speelde, was het ook voor mij onmogelijk om stil te blijven zitten.! |
 |
| Na afloop wachtten velen van ons in de lobby voor de backstage ontmoeting met de bandleden. Toen Alan en Rick naar buiten kwamen werden ze al snel omgeven door fans. Toen ik kans zag om met Alan te praten, vertelde ik hem dat ik hem eerder ontmoet had in een hotel in Las Vegas. Een vriend had een reusachtige kastanjekleurige Ierse setter meegebracht. Dat was 3 uur in de ochtend. Hij herinnerde het zich nog zei hij! Ik ontmoette hem voor het eerst op de Yescapade meeting in Konocti in California. Hij is een van de alleraardigste mensen die ik ooit ontmoet heb. Ik vertelde hem verder dat Wim en ik onlangs de Lennon ‘Legend’ dvd hadden bekeken en dat Wim Alan had herkend als drummer . Hij speelde toen met de Plastic Ono band. Ik vroeg hem of hij ook wist dat hij op deze dvd te zien was. "O ja, ze hadden namelijk mijn toestemming nodig om het fragment te laten zien" zei hij glimlachend. Ik vroeg hem verder wat voor iemand John Lennon was. Hij antwoordde zonder aarzelen: "Hij had heel duidelijk iedeeën over wat hij wilde. Hij was een fantastisch persoon". Ik bedankte Alan voor het beantwoorden van de vragen en kuste en omhelsde hem. |
| Winston stond met Rick te praten en ik wachtte tot ik de gelegenheid kreeg om hem te ontmoeten. Rick droeg een mooi spijkerjasje. De mensen hebben geen idee hoe groot hij in werkelijkheid is. Dat merk je pas als hij voor je staat! Ik vroeg Rick of hij zich nog herinnerde dat hij vorig jaar vertelde dat hij in afwachting was van de uitslag van een medisch onderzoek. "Natuurlijk weet ik dat nog" antwoordde hij en vertelde dat de uitslag positief was geweest. Ook z'n cholesterol gehalte was acceptabel zei hij. Dat was goed nieuws! Ik wist dat hij een paar keer hartproblemen had gehad. Hij had tijdens het hele concert trouw sinaasappelsap gedronken! Hij was zoals altijd heel charmant en attent, zelfs op dit late uur. |
| Op een gegeven moment zei iemand "Daar is Jon!" Ik liep snel zijn richting op, naar de hoek waar een paar veiligheidsmensen stonden. Hij glimlachte en praatte met een lage rustige stem. Ik liet hem een kaart zien die hij mij in 1978 gestuurd had om me te bedanken voor een gedicht dat ik voor hem geschreven had. De titel van het gedicht was "Nazca", omdat de vlakten van Nazca te zien zijn op de voorkant van de hoes van ‘Tales Of Topographic Oceans’. Hij herinnerde het zich nog zei hij! Ik had de kaart in een plastic hoesje verpakt, zodat de Engelse poststempel en de binnenzijde van de kaart te zien waren. Het symbool van ‘Olias Of Sunhillow’ stond op de voorkant. Ik bedankte hem en kuste en omhelde hem. |
| Nadat we weer buiten stonden praatten we nog wat na met vrienden en mede YesFocus leden en namen daarna afscheid van elkaar. Laat, maar voldaan reden we daarna weer terug naar nederland. Ik hoop dat ik nog meer van dit soort gedenkwaardige concerten mag meemaken! |
| Jan
Marshall |
Back to High the Memory |