05/10/2005

Review and images © Peter Listemaker

(click the flag for the English version)
Al jaren ben ik een Yesfan. En al die jaren deelde ik mijn liefde voor deze muziek met die vrienden die daar ook van hielden. Maar elke keer miste ik toch dat Janee-gevoel. Janee –gevoel? Wat is dat nou weer? Ik zal het jullie uitleggen.
Voor degenen die totaal niet op de hoogte zijn van Yes en hun muziek en bandleden: De band heeft een leadzanger en die heet Jon Anderson. Misschien jullie wel bekend van allerlei solo hits met Vangelis? Neen? Oké, gaan we gewoon door. Maakt ook niet uit.
 
Op latere leeftijd ontmoette Jon op een feestje een vrouw waarbij hij meteen wist en voelde dat zij degene was die bij hem hoorde. Die verliefdheid en het houden van droeg hij ook constant uit in zijn muziek en Janee  vergezeld hem overal waar hij heen gaat. Altijd liet hij merken hoe speciaal ze voor hem was. Tijdens bijna elk concert zat ze in de zaal. Ze deelde zijn leven en zijn muziek. Dat bedoel ik nou met het Janee –gevoel. Ik miste een vrouw in mijn leven die met mij mijn muziek met me kon en wilde delen. Los van alle andere facetten uit een relatie natuurlijk. Laten we daar duidelijk over zijn. Tot nu toe had ik daar geen geluk in. Om het maar mild uit te drukken.
 
 
Vanaf dat ik Nel leerde kennen, beter gezegd: opnieuw leerde kennen,veranderde die situatie. Nel vroeg aan mij wat die tatoeage  van Yes betekende op mijn arm. Ze had nog nooit van Yes en de symfonische of progressieve muziek gehoord, maar ze hield van mij ( DAT alleen was al geweldig) en was nieuwsgierig om te weten wat voor een muziek mij al meer dan 30 jaar kon boeien en zelfs de moeite waard was om er een tatoeage van te laten zetten. Op een gegeven moment belde ze mij op en vertelde me dat ze in een platen zaak stond waar 1 Yes CD in de bak stond met de titel Talk. Ik zei dat dit een goede  CD  was om mee te beginnen en zo een beeld te krijgen van hun muziek.
Nel kocht hem en was bang dat ze er niets aan zou vinden en ik was daar eigenlijk ook wel bang voor. Dezelfde avond liet ze me weten dat ze de muziek fantastisch vond. Ik was met stomheid geslagen. Dat had ik nog nooit mee gemaakt met vorige liefdes en ik was bang dat ze het alleen maar zei om me niet te kwetsen. Neen, dat bleek niet zo te zijn. Ze gaf meteen haar visie van de diverse songs en ik had het idee dat ik een volwaardig popjournalist tegenover me had. Perfect verwoordde ze elke song en wat die voor haar betekende en voor haar deed. Vanaf dat moment breidde haar collectie van Yes zich uit met diverse albums en ook de zogenaamd  “moeilijke” muziek periode van Yes werd door haar met gemak verslonden. Ik had mijn eigen Janee gevonden!!
 
 
In mei dit jaar werd bekend dat Jon Anderson voor het eerst een solo tour door Nederland zou gaan doen en op 5 oktober 2005 te Tilburg 013 zou optreden.
Op het moment van de voorverkoop zat ik op Tobago en ik was bang dat ik geen kaartjes meer zou kunnen krijgen als ik terug was. Dit wilde ik niet missen en ik schreef naar Yesfocus of ze kaartjes voor me konden kopen. Ja, dat was geen probleem en eigenlijk vonden ze het sowieso een goed idee om voor de leden kaarten te kopen waarmee ze misschien een korting konden bedingen bij concertzaal 013. Dit resulteerde in 2 kaartjes voor mij met clubkorting en ik deelde Nel mee dat ze Jon Anderson live kon gaan zien. Daar kwam nog bij dat ze het bij Yesfocus WEER voor elkaar kreeg om voor hun leden een Meet and Greet te organiseren. De leden die daar interesse in hadden konden zich melden en s’middags zou Jon tijd voor ons vrijmaken en de lunch met ons gebruiken waarbij we hem konden ontmoeten en met hem praten. Ik had hem en de band, dankzij Yesfocus, al 2 keer ontmoet, maar voor Nel was dit nieuw en de zenuwen begonnen bij haar te kriebelen.
Ik had met haar afgesproken op 5 oktober en we ontmoeten elkaar bij een tankstation op de A58 Tilburg-Breda. Ik had haar de live DVD van Jon Anderson al gegeven en zo kon ze zich een beeld vormen van wat er ging komen vanavond. Tegelijk ook maar al mijn CD’s van Jon voor haar gekopieerd zodat ze daar ook van kon genieten.
We parkeerden bij concertzaal 013 in de garage en gingen wat wandelen door het centrum. Op de afgesproken tijd meldden we ons bij café restaurant de Beurs alwaar Yesfocus de bovenverdieping had afgehuurd voor de meeting. In de loop van de komende uurtjes vulde zich het zaaltje met 45 a 50 fans en het werd erg gezellig. We zaten de hele midag met Rick te buurten en Nel vond het  Yes publiek een hele erge gezellige, ongedwongen, sfeer uitademen. Alleen, Jon liet ons wachten en uiteindelijk bleek dat hij pas laat in de middag zou komen. Dat werd dus tegen 5 uur en hij beloofde dat we, als hij gegeten had, ons mee zou nemen naar de concertzaal en dat we de soundcheck bij mochten wonen en in de zaal mochten blijven zodat wij de beste plaatsen zouden hebben. Ondertussen had zich mijn vriend,  Paul Stoker, ook bij ons aangesloten en met dit buitenkansje liet hij zich dan ook gewillig meedrijven.
Wij gingen dus zelf ook een hapje eten en tegen half zeven samen met Jon en Janee op weg naar de concertzaal. Grappig gezicht was dat. Niemand kon hem daar natuurlijk en toch zwermden er 50 man met camera’s en fototoestellen om hem heen wat bij de voorbijgangers toch wel de vraag opleverde wie dit nu toch wel was. Tja, hij wordt deze maand 61 en hij valt niet echt op, dus hij kan, normaal gesproken, als zijn fans er niet zijn, gewoon door de stad lopen zonder een hysterische menigte te ontketenen.
Nel vond het geweldig om hem van zo dichtbij te zien en samen door de stad te lopen. Ze kon hem ondertussen van de Yes DVD’s en van de muziek en dan is het inderdaad erg vreemd als je opeens oog in oog met zo iemand staat. Wat moet je zeggen? Waar moet je het over hebben?
 
We kwamen met de hele groep bij 013 en mochten met hem naar binnen. Hierdoor kregen we plaatsen op de 4e rij in het midden en zaten zo perfect voor het podium. Jon begon de soundcheck en legde uit wat hij vanavond ging doen en hoe het allemaal geregeld werd. Hij was erg relaxed en we mochten allemaal foto’s nemen terwijl hij op de stage zijn nummers repeteerde. We waren nu 1 uur eerder in de zaal dan de 500 man die nu nog buiten stonden te wachten en dat gaf toch wel een speciaal gevoel. Carlos, een andere vriend van me, zou ook nog komen met zijn zoon Patrick en we reserveerden 2 stoeltjes naast Paul voor hem. Ik heb alleen wat foto’s tijdens de repetitie gemaakt want tijdens het concert vond ik het te druk om heen en weer te gaan lopen.
Het concert zelf duurde 2 uur en het was fantastisch om te zien hoe 1 man zoveel verschillende geluiden tegelijk kon produceren. Zijn zgn. Midi-guitar bleek gekoppeld te zijn aan een sampler computer die hem in staat stelde bij een gitaar akkoord via voetpedalen tegelijk een viool orkest of fluiten of wat dan ook voor begeleidings- instrument erbij te halen. Meesterlijk gewoon. Hij introduceerde elk nummer met een verhaaltje en anekdote en bracht een hele relaxte sfeer in de zaal onder de mensen. Je moet er van houden, maar zijn solo muziek heeft altijd iets zweverigs en niet alles wat hij uitbrengt kan mij bekoren, maar live heeft het een andere dimensie en meerwaarde gekregen door de sfeer van het hele gebeuren en valt het allemaal wat beter.
 
 
Ik zag dat de hele sfeer en de muziek Nel niet onberoerd lieten. Ze was geëmotioneerd tijdens diverse nummers, maar hield zich in vanwege de aanwezigheid van andere mensen. Ik ken haar ondertussen en kan aan haar gezicht zien wat er zich in haar hoofd afspeelt. Voor mij waren de emoties dubbelop. Ik genoot van mijn lievelingsmuziek en kon het voor het eerst in mijn leven met iemand delen waar ik van houd. Beter kan het niet meer worden, dacht ik zo.
 
Om half 11 was het afgelopen en vlug gingen we naar de parkeergarage om er zo snel mogelijk uit te rijden anders sta je daar in een gigantische file vanwege de andere concertgangers die er ook allemaal uit willen. Dat lukte redelijk snel en aan het eind van de stad Tilburg stopten we ( alweer) bij een tankstation. Hier scheidden onze wegen zich weer. We namen afscheid van elkaar en Nel ging richting Wassenaar en ik reed naar Helmond. Het einde van een mooie en enerverende dag.
 
For years and years I've been a Yesfan. And for all these years I shared my love for this music with friends who shared my love. But every time I missed that typical Janee-feeling. What is a Janee-feeling?? I hear you say. Okay, I will explain it to you.
Well in his fourties Jon met a woman named Janee of which he immediately knew that she was the one for him and belonged to him. They fell in love and he showed his feeling of being in love constantly through his music. Janee toured with him all over the world. He always showed the world and his fans how special she was for him. During almost every concert she was in the crowd. She shared his life and his music. This is what I mean with a Janee-feeling. I was missing a woman in my life who would share with me my love for the music of Yes. Aside from all the other aspects you have in a relationship. Untill now I had bad luck. To put it mildly. But that’s another story.
 
From the moment on that I met Nel my situation changed. She asked me what the tatoo of Yes meant on my right upper arm. She had never heard about Yes and their music. Neither did she now progressive or symphonic rock. But she loved me and was curious enough to find out what kind of music I found interesting for more than 30 years by now. One moment she called me up and told me she was in a record store and there she found one Yes CD and the title was Talk. I told her that Talk was a good CD to begin with and it would give a good impression of their music.
Nel bought the album but she was afraid that she wouldn’t like the music at all and as a matter of fact I was also afraid that she wouldn’t like it. The same evening she let me know that she thought this music was fantastic. I was flabbergasted. I never had this experience with former lovers in my life and I thought she only didn’t want to offend me.
But no, I was completely wrong. Perfectly she summed up every song on the album and what it meant to her, with the skill of a professional rockreviewer. From that moment on her collection from Yes expanded with numerous albums and even the so called “difficult” musical period of Yes went down with ease. I had found my own Janee!
 
In may of this year Jon Anderson announced his European Solo tour and he would visit the Netherlands in Tilburg on october the 5th, 2005.
At that moment in may I was on holiday at Tobago and was afraid I would not get any tickets before I came back. Because I would not want to miss this for the world I wrote an e-mail to YesFocus if they could buy tickets for me. That was no problem and they thought it was a good idea to make a deal with the concerthall 013 in Tilburg and buy tickets for the YesFocus members with a little discount. As a result from this opportunity I found myself with 2 tickets with clubdiscount and I told Nel that she could see Jon Anderson live on stage. On top of this event came the fact that YesFocus managed AGAIN to organise a Meet and Greet for their members. Members who wanted to meet Jon could join Jon and have lunch together and talk with him. I've met Jon and other bandmembers during other occasions organised by YesFocus, but for Nel this was a complete new experience and she became instantly nervous thinking about that day to come.
 
I met Nel october 5th on the highway Tilburg – Breda at a gasstation. I had given to her the DVD from Jon Anderson so she could form herself an idea of the concert yet to come. Together with the DVD I gave her my CD’s from Jon so she could enjoy the music also.
We parked at the garage from concerthall 013 and took a stroll through the city centre. At 1 o'clock pm we walked into café/restaurant de Beurs from where on the 1st floor the meeting organised by YesFocus was held. In the hours to come the room filled with 45 to 50 fans and it became very cozy. Another Yesfan, Rick, came to or table and stayed all afternoon talking to us and Nel said that Yesfans in her opinion were a very relaxed, pleasant, natural bunch of people. But, Jon kept us waiting and waiting and it soon turned out that he would not arrive before 5 PM. But he promised, as he soon as he had finished his dinner there, that we could go with him to the concerthall, watch the soundcheck and could stay in the hall, so we would have the best places. At the time of this announcement another Yesfriend of mine, Paul Stoker, arrived and he would not skip this opportunity and therefore joined us.
The four of us went for dinner also and towards 6.30 PM we went together with Jon and Janee to the concerthall. This was a funny sight. Nobody knew Jon Anderson downtown Tilburg but still 50 people were swarming around him and taking pictures. This led bystanders to the question who this guy was anyhow? Well, Jon will turn 61 this month and he is not outstanding in a crowd so he can, normaly spoken if there are no fans, walk through downtown without a hysterical crowd around him.
Nel thought it was great to see him from this close and walking with him through town. She knew him by now from the Yes DVD’s and from the music but it’s a very strange feeling if you are eye to eye with somebody you only know as a popstar and as unreachable. What do you say? What do you talk about?
 
With the whole group of people we came to 013 and we were granted admission together with Jon. Because of this early admission we had places 4th row centre stage and so we had a perfect view on the stage and Jon. Jon started his soundcheck and explained what he would do tonight and how everything was planned and organised. He was very relaxed and we were allowed to take pictures with him being on stage rehearsing his songs. Because of this admission we were one hour earlier in the concerthall before the other 500 fans, still waiting outside now, came in and it gave me a special feeling to be there before them. We reserved two seats for another friend, Carlos and his son Patrick. He was still outside in the crowd waiting to get in. I only shot some pictures during the rehearsals because I thought it was too crowded to walk too and fro during the concert.
The concert itself took 2 hours and it was fantastic to see how one man could produce such different sounds at the same time. His, so called, midi-guitar was linked to a sampler computer and made it possible to Jon, by pressing foot-pedals, to create the sound of flutes or violins simultaniously together with his guitar sound. Really unbelievable and outstanding. Every song was introduced by Jon with a story or a joke and his manner brought a complete relaxed feeling to the audience.
You have to love his music, especially his solo music, because it’s always been a little bit a wooly kind of music and not everything he has made can find my heart, but life it has another dimension and surplus value and because of the relaxed atmosphere of the whole happening it all came down very well.
I saw that Nel was getting emotional by his music but she wouldn’t show her tears because of too many people around here. Meanwhile I know here very well and I can read her face to know what is going on in her mind. For me the emotions went two-ways. I enjoyed my favorite music and at the same time I could share it with a woman that I loved and she loved me back. It couldn’t get any better I think.
 
Around 10.30 PM the concert ended and as soon as we could we went to the garage to get our cars as quick as possible to avoid a traffic jam formed by all the others who left at the same time. We got out pretty quickly and before entering the highway we stopped at a gasstation to say goodbye to each other because our ways parted. She went to Wassenaar and I went back to Helmond. The end of a very beautiful day.
 
Back to High the Memory