05/10/2005

Review and images © Ron Wolters

(click the flag for the English version)
Rustig rijdend naar Tilburg, het is de bedoeling dat wij, mijn vrouw en ik, ongeveer om half twee arriveren. Het is rustig op de weg en zonder moeite komen wij om 10 voor twee aan. De locatie is De Beurs, een leuk en gezellig, niet al te groot en zeker niet te klein restaurant in het centrum.
Binnengekomen zijn er al een behoorlijk aantal YesFocusleden aanwezig. De begroeting is hartverwarmend en er worden direct wat herinneringen opgehaald over een gedicht die twee jaar geleden veel heeft losgemaakt. Het was de bedoeling dat Jon en zijn vrouw Jane om +/- 2 uur zouden arriveren, maar helaas was dit uitgesteld tot 4 uur, we beroepen ons maar op overmacht en niet anders.
 
 
Na lang wachten, het is ondertussen kwart over vijf, kwamen ze aan op de plaats van bestemming.
Jon met een vermoeid gezicht, zich direct verontschuldigend, liet weten dat zij eerst wat wilden eten en dan daarna met zijn allen naar de soundcheck in 013.
De meesten bleven keurig buiten wachten (het is prachtig weer) en lieten Jon en Jane rustig hun maaltijd eten. Ongeduldigheid is geen zwak punt van mij, maar kon het niet laten om toch even met een excuus naar binnen te gaan. En ja hoor, Jon kijkt me aan begint te lachen en komt naar mij toe en vraagt direct hoe het met me is. Ik stel hem dezelfde vraag en vraag hem ook hoe het met zijn rug is. Hij zegt: ik heb 2 slechte jaren achter de rug voor wat mijn ongeluk betreft en de revalidatie ervan. Ik luister aandachtig en antwoord hem met; uit alle slechte dingen komen goede dingen naar voren. Hij op zijn beurt zegt: “Exactly, you are my man and it is true”, hij vervolgt met: “ik heb in die periode, elke dag 5 tot 6 kilometer gewandeld, achter de piano gezeten en daar heb ik veel van geleerd. In de tussentijd staat zijn eten koud te worden en zeg ik tegen hem: “Enjoy your meal en thank you for giving so much energy to us”, waarna ik weer naar buiten ga en hen verder met rust laat.
Eindelijk wordt het (on)geduld van allen beloond en lopen we richting 013, binnen gekomen neemt iedereen zijn of haar plaats in. Jon verteld daar heel geanimeerd over hoe hij was verdwaald en hoe de ontwikkeling van zijn muzikale kanten zijn.
 
 
 
 
Half negen en de eerste tonen komen naar voren, het is prachtig om te zien hoe één persoon zoveel kan met een ‘simpel apparaat’ en vertelt over zijn ervaringen. Hij voert je mee op een reis (ervaringen) die hij heeft gemaakt in zijn wereld met Yes, Vangelis enz. Hierbij is hij ook komisch, daagt het publiek uit tot uitspraken die hij dan vervolgens weer met humor verdraaid of imiteert.
Het lijkt op een artistiek uitstapje met daarin, reggea, blues en oude YESsongs, maar hij laat duidelijk zien dat hij in zijn element is en de druk van het grote werk met de band Yes niet aanwezig is.
 
 
Jon is op zijn plek en zal waarschijnlijk dit blijven doen, want als we kijken naar de leeftijd, dan is ook hier veel van te zeggen. Persoonlijk vind ik dat men niet ouder wordt, maar beter .
Kijken en luisteren naar Jon Anderson is nog steeds een genot, zeker als hij improviserend ‘The Revealing’, ‘Owner Of A Lonely Heart’ en ook ‘Soon’ en ‘Show Me’ ten gehore brengt met tussendoor een gewoon vol ritme gevuld reggae nummer, dat hij voor zijn vrouw Jane heeft geschreven.
Als laatste besteed hij veel aandacht aan de fans, door een handtekening sessie uit te voeren, waarna het grootste percentage (99 %) tevreden, moe, maar voldaan richting huis vertrekt.
 
 
Kortom: Jon Anderson, een bijzonder mens met een bijzondere gave.
 
 
Driving easy to Tilburg, the planning is to arrive, my wife and me, around 13.30 h. It is very quiet on the freeway and without any problems, we enter the building at 13.45h. The location is called  De Beurs, a nice not too big and not too small restaurant. When we came in, there were a lot of YesFocus-members already inside. The greetings were very warm and some memories came up, about a poem that made a lot of people talk about. The planning was that Jon and his wife Jane would be at the place around 14.00h, but this was already chanced to 16.00h, but we do appeal to powerless feelings and nothing else. After a long wait, Jon & Jane (its 17.15h already), arrived this destination. Jon did look very tired and apologised  for being late and let everybody know that they wanted to eat something first and afterwards we al would go with him to the sound check in 013.
Most of the people stayed outside (it is beautiful weather) and let Jon & Jane enjoy their diner. Impatience is not a weak point from me, but I could not resist the fact that I had to go inside the restaurant. And yes, Jon looked at me and started to smile, came to me and ask me how I was.
I did ask him how he was and ask him about his back injury. He said, he had two bad years concerning the accident and the recovering of it. I was listening very well and answered him, from all the bad things comes something good. On his turn he said: “exactly, you’re my man and it is true”, he continued with: “I have walked 3 to 4 miles every day in that period and practiced on the piano, which I have learned a lot from.” In the meantime his diner gets cold and I told him “enjoy your diner and thank you for giving so much energy to us”, and I left the restaurant so that they could finish their meal and leave them in that respect alone.
Finally we all were rewarded for our waiting or being impatient, we all went to 013 for the soundcheck and upon entering the building everybody took their seats. Jon tells very animated about how he was getting lost in the city and his development in music.
20.30 and the first tunes came forward, it is wonderful to see how one person can do so many things with one ‘simple’ machine/instrument. He takes you with him on a journey wich he has made in his world with YES, Vangelis ect. In this part he his very comic and challenges the audience to say things in Dutch wich he makes fun of, or imitates them. It looks like he is on an artistic trip, playing numerous songs like reggae, blues and old Yessongs, at the same time he shows that he his in the right place and the pressure of working with the band Yes is not there.
Again, Jon is in his place and will, I think, keep doing this, looking at his respectable age, well there are many things to say about. Personally I think, you’re not getting older, but better. Looking and listening to Jon, it is still a great pleasure, how he improvises ‘The Revealing’, ‘Owner Of A Lonely Heart’ and also plays ‘Soon’ and ‘Show Me’ and in between a great reggae number, which he wrote for his wife Jane. Last but not least, he did give a lot of attention to his fans by doing an autographsession, so afterwards most of the people (99 percent) went home with a great feeling.
To be brief: Jon Anderson, a special human, with a special gift.
 
Back to High the Memory